Primeras confirmaciones Sonar 2010

⊆ 6:55 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »



“Air presentarán en Sónar 2010 su extenso repertorio de éxitos y su flamante nuevo álbum “Love 2″ (Virgin, 2009), un disco que prosigue la línea marcada por el dúo francés en su ya clásico “Moon Safari” (1998): la fusión del pop proto-futurista de los años sesenta y setenta con elementos diversos extraídos de la psicodelia, la música lounge y las bandas sonoras de películas europeasunderground. “Love 2″ es la continuación lógica de los anteriores “Talkie walkie” (2004) y “Pocket symphony” (2007), colecciones de miniaturas synth-pop de elaboración cuidadosa, delicadas, y con elemento melódico envolvente que ha seducido a lo largo de los años a un público heterogéneo. Con la gran novedad de que éste es el primer álbum en el que los parisinos Jean-Benoît Dunckel y Nicolas Godin no han contado con ninguna colaboración externa -vocalistas, pianistas, leyendas de la música electrónica francesa, etc.- siendo, por tanto, una obra completamente auto-producida y lo más personal que han grabado hasta la fecha.”



“LCD Soundsystem aportarán su exquisito sonido disco-punk al escenario principal de Sónar de Noche, tanto en Barcelona como A Coruña. La banda de Nueva York liderada por el carismático James Murphy, que tiene previsto editar su tercer álbum durante el primer semestre de 2010, está actualmente enfrascada en un estudio de Los Ángeles en la delicada grabación del disco que tomará el relevo a “Sound of Silver” (DFA, 2007), uno de los trabajos esenciales para comprender fenómenos musicales recientes como la reactivación de la música disco mutante y el post-punk de los años 80, el diálogo en plano de igualdad entre bandas de rock y DJs, y el renovado reinado de Nueva York como motor de la modernidad, integrando en un mismo discurso referencias por igual a Joy Division, Kraftwerk, Brian Eno, Larry Levan, el krautrock o Suicide. Una versión de “Bye bye Bajou” de Alan Vega, vocalista de Suicide, es precisamente el último material que ha publicado por ahora James Murphy en un vinilo exclusivo y limitado que tiene que funcionar como anticipo del álbum completo.”

Bonito año para los conciertos en Galicia si se sigue por esta senda a mi juicio, y mala apuesta por una visión a corto plazo sin realimentación para los años posteriores, nulas apuestas por los festivales ya existentes, lloro por el Sinsal o el FDN que lo habrían organizado igual de bien y con recursividad.


⊆ 12:45 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Una bola rellena de lentejas pasadas y malolientes. Ahí está en la calle, pasando frío, sin necesidad. Es a eso a lo que me refiero, y lo que conforma su cabeza, sólo es picor. Pero mi duda ahora es ¿debo enfrentarme con eso?
Una persona un poco extraña y ahora cercana para mí me dijo que no era real todo lo que había pasado el último año, es mentira obviamente, y el hecho de las ensoñaciones solo puede venir determinado por un desorden, no se de que tipo.
Motociclestas, vacaciones, otoño, mi pueblo, unos bonos y más picor, me detengo un momento. Y no quiero publicar esto.


Neil Young versiona la canción del príncipe de Bell-Air

⊆ 10:50 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »



No me gusta. No me gusta ese tipo de originalidad. Le falta esa sencillez que me falta a mi al escribir. No me gusta igual que no me gustan a día de hoy mi .


⊆ 7:02 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »


As miñas cancións de amor favoritas

⊆ 13:00 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Ou o que eu considero cancións de amor, o que para o meu humus son cancións de amor, o que eu penso por esta cabeceira vaia.
O que simula esa fermosa sensacións que chega cos ollos entrepechados e coa voz adormilada. E que fai que teña medo e por iso sexa fermosa, pola inconsciencia. Moi fermosas, rógovos a vosa atención por uns intres.
















Chris Carter e Cosey Fanni Tutti Ex-membros de Throbbin Gristle, October Song.













.)
Heres comes The Sun, The Beatles.























Since I left you, The avalanches

















Bonnie prince billy the same love


⊆ 8:11 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Ayer asísti a un dulce concierto, "jam", de la cantante frances freschard, el músico de anti-folk neyorkino Ish Marquez y el ex-miembro de Herman Dune, Stanley Brinks, que dejó la formación por la extraña dimensión de todo aquel mundo del espectaculo que lo abrumó cuando su fama se acrecentó. Cada músico interpreto canciones propias vestidas con las palmas, la voz o una única guitarra que provenía de los otros dos acompañantes, una busqueda de la melodía pop reducida a una guitarra y a una voz, con tres músicos sobre el escenario. Una transgresión escondida sutilmente en la pureza de unos músicos que se autodenominaban unos perdedores, muy interesante para quien le interesa ver como aún queda mucho por indagar en una simple guitarra pop, o en unas letras desnudas. Una banda de tanta calidad como esta no necesita esconder su actuación debajo del ruido de muchos instrumentistas que nos arrojan el bom-bom de todos los grupos, este que se aborrece hasta la saciedad, el silencio es el nuevo ruido, es el lema de la bandera del nuevo antifolk.



* Esperen en el vídeo al último en cantar, entenderan un poco mejor la línea del concierto y mi entusiasmo.

Y de este concierto llego de nuevo esa impresión, la que me acompaña desde hace años y que siempre me aborda en casos como este. Aviso, conozco que de la experiencia particular no se puede generalizar, pero son demasiados los parámetros que me arrojan a esta desazón. El concierto era gratuito y en la Universidad, el aforo rodanba las 24 personas, cabian 400. Y es que hace tiempo ya que la Universidad no acoje en su seno a casi nadie preocupado o interesado por el mundo de la cultura. Y si es así se encarga de destrozar paulatinamente este aspecto del estudiante. La mercantilización de esta entidad es un hecho denunciado, con los nuevos pasos que se da con Bolonia se infantiliza, se convierte en una nueva elite y en un nuevo proceso de selección para las empresas pero que dura cuatro años. Nadie se manifiesta ya, ni por ética romántica ni por motivos de peso. Nadie habla ya en las cafeterias de música, o de que es el arte o el estado, más allá de la plantillas de opinión. Como esas que te encuentras cuando te haces un myspace, que ya vienen con el fondo y el color predefinidos. Una realidad desalentadora para el que escribe, pero no por ello una perspectiva negra para el pueblo. La cultura ahora se encuentra de otro modo, todos conocemos internet y de toda su problemática, pero da la impresión de que ahora la cultura se encuentra en el camarero de un bar que ahorra para comprar
l`anne dernier on marienbad, en la joven que dejo el bachiller y te atiende en la fotocopiadora y reconocería a Victor Erice si lo viera en su tienda. La sociedad como forma de ver la realidad en grupos, tal y como lo hacemos hasta el día de hoy, acaba de perder, o mejor dicho ya lo hizo hace años a uno de los baluartes de la sensatez y el raciocinio, del progreso y del liberalismo. Y los hombres de la cultura, aquellos curiosos de su época ahora bien pueden encontrarse solos o en proceso de descomposición en alguna facultad o bien te pueden estar atendiendo en el Corte Inglés.


Creando mi humus

⊆ 11:31 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Cando unha persoa analiza ou fala sobre a xuventude, podemos observar como o criterio abanea cara unha opinión peyorativa ou negativa sobre a dexeneración dun certo valor ou conducta, ou rompe unha lanza a favor deste colectivo con argumentos que o protexen de críticas como a de conservador, antiprogresista ...
Na miña opinión xuventude ou os nosos maiores son colectivos sobre os que nunca se pode xeralizar, ou acaso por que a franxa de 25 aos 60 anos é libre de prexuízos e estos non se moven como un único ente ? cando as circunstacncias constrictivas do traballo e a presión social e moitísimo maior que nos outras duas franxas.
Os novos so teñen en común que son novos, evidentemende a maioría por parametros ambientais dominan a tecnoloxía do momento pero por experiencia propia a moi baixo nivel e ese porcentaxe esta moi lonxe de ser a totalidade. Ya no recuerdo a Tristán Marsells






Joseph Szabo

⊆ 7:37 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »










Anthony and Terry, Lunch Break

1977









3 Smokers, 1974


⊆ 4:33 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »









Gorillaz / Alan Moore

Recreando a opera xaponesa "Viaxe ao oeste do rei mono" o grupo liderado por Damon Albarn rediseña unha nova opera que levara por titulo "Seguindo a historia do rei mono" e o xenio do comic contemporaneo acordou encargarse do libreto deste máis que interesante proxecto. Desculpen a miña obxectividade.
Non descarta incluir a banda dixital nun dos seus próximos comics.


+ información aquí : http://www.mustardweb.org/dodgemlogic/


⊆ 9:49 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »


Live performance of Hey Joni by Sonic Youth

⊆ 2:25 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Live performance of Hey Joni by Sonic Youth


⊆ 0:25 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »


Las lavalamps- mi primer amor

⊆ 7:27 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »


LAS LAVALAMPS - MI PRIMER AMOR

Las Lava Lamps | Vídeo MySpace


⊆ 13:18 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Consenso;
Un consenso pode acadarse cando un dos dous en disputa domina a linguaxe e é capaz de ocultarlle ao antagonista os seus intereses e o engaña ou cando a elección de ambos e aquela que non pretendia ningún dos dous.
Todo isto en condicións de idealidade e existindo unha equidade perfecta. Cando o chamada factor de lonxitude é cero.

Explicando así o fenómeno cuántico. Como unha aplicación da relatividade modificada á mecánica básica. Se cando empuxo ao home sobre o que se aplica o experimento observamos unha suma de cero entre as enerxías aplicadas e as recibidas o estudo analítico demostra que unha imperceptible parte escapa, e fai chocar o conxunto de particulas nucleares, non explicada pola nosa visión das dimensións, e se presenta en forma de actividade cuántica noutra parte do espazo exterior. En teoría, suponse que moi lonxana ao experimento.


⊆ 3:27 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Un joven medieval se preguntaba que podría ser de mayor. Y ser fué a lo que se dedicó una ballena cualquiera, no la bauticemos. No sé como pude pasar por alto que algo así no sorprendería. Quiero que raspe, que si llueve raspe, si quieres que alguien te lo haga, que mejor que la lluvia raspe.


Y que puedo hacer si me merezco la ecatombe nuclear

⊆ 17:50 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Como puede alguien vanagloriarse de un trabajo a medio hacer, cuando no exista basura, cuando en este mundo todo se reclice podremos hablar de buena ingeniería, de buena tecnología.
In 1992, Apple designed the model "Newton" an absolut comercial failure


Como ves tu mundo hoy?

⊆ 4:47 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »



Cuando era niño una habitación me resultaba inmesa, por la cantidad de detalles que estaba absorbiendo, nunca era capaz de completar una habitación, de obtener toda su información. Eran recintos enormes, donde eras solo una moto de polvo.
Nunca llegue a completar el conjunto de detalles de una habitación pero si llegó el momento en el que empece a ver las habitaciones completas y sin información nueva, conocidas para mi, aún con tantas peculiaridades en las que fijarse.


⊆ 15:14 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

O que ocorre e que agora somo máis persoas en contacto, o contacto é global. E por moito que se queira pensar que as relacións podense multiplicar vía uso da tecnoloxía amar a un semellante, odialo, matalo leva o mesmo que antes e agora son moitos contra moi poucos. Sempre moitos contra moi poucos, e cada máis contra poucos e agora somos todos, contra quen, contra ti?


⊆ 17:00 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Procreación del fin de semana, le exploto la cabeza y ya se sabe de buen seso y buen fruto buen árbol maduro.
Una vez caminando por Barcelona un anciano al que no había visto jamás reconocio que era de Lalín, este hombre sostenia que moralmente una mala persona era aquella que se comportaba siempre de un modo correcto pues cualquier altercado le daba una superioridad moral sobre el resto que finalmente era libre de emplear en lo que quisiera, siendo la recompensa de la moral un visado a cualquier parte, es decir, el visado que buscaba la persona que actuaba de forma inmoral pero su pobre inteligencia le habia impendido ver el camino correcto, es decir el bondadoso era un aprovechado. Y además este hombre sostenía una bolsa del Mercadona.
Este hombre además tocaba en un grupo de Rock, cuantas cosas hacia este hombre, parece el protagonista de una canción, ya que para que rime más facilmente nunca cambian de protagonista, y decía que la antimoda llevaba volviendo en hit lo que ya lo era antes, pero la moda, imberbe, siempre volvia chavacano esos hits e inundaba la radiofónica con otros temas peores, rebajando la calidad, aunque estos temas fueran a su vez los que más tarde volverían en hits otros antimoda. Y asi se desgastaba la calidad de la música, y no habia artista grande, sino que solo volveriamos a ver algo de gran calidad hasta que se creara un nuevo instrumento. De ahi para adelante todo era devacle. Que ofensa es eso para mi que me gustan tantos grupos como Joy Division, Gominola, Tejido Conjuntivo, Mercury Rev o Caribou.


⊆ 16:13 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Porque el poder se ejerce desde la politica que es el gobierno de la ciudad en beneficio de la sociedad
de las demás, personas, claro, porque somos humanos por desgracia y culpa de los otros humanos
nadie duda de la inteligencia de la naturaleza.
Por eso soy afortunado y te amo
Y ejerzo más poder ya que en el afán de otorgar libertad y nuestro gusto por hacer más díficil lo que antes no lo era no tiene porque el politico gozar del amor
Por eso nadie duda ya de la estupidez humana.














Chapo


⊆ 16:40 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Pois claro que por orde refirome aos asuntos dunha época xa pasada. Como senón podo acadar a comprender que hoxe en día todos estamos desbordados pola saturación de información. Tanto podo formarme como traductor ou aprender química e ser capaz de estudar fármacos para Deus sabe que uso sen pasar pola facultade, como facer como Pessoa e publicar poemas con pseudónimos nalgun blog para logo facerme unha crítica voraz desde outro nick ou alcumelo.
O academicismo hoxe en día albiscase có único proposito de pecharse en banda a ferramenta da telecomunicación para ser capaz de non fallar na pregunta tipo test por exceso de información. E é que se non confiamos da información que buscamos en google, da que viaxa modulada en alta frecuencia nos cosenos polo router, entendemos o mundo academico como o único co tempo e o diñeiro necesarios para reunir profesionais baixo máma goberno e recopilar os únicos coñecementos que validan, os que xa tiñan desde que abriu o gremio de enxeñeiros, arquitectos, letrados, narcolepticos e demáis calaña.

E vaiuse vostede a asombrar que hoxe en día, neste Antioquía, nesta Entelequía de liberdade, na que a xente dun pobo con todos os servicios que imaxinaban nos filmes de ciencia ficción dos USA, cando crían que no 2000 estariamos na lua, e mil máis e non estructuran o maior invento do mun do moderno para sacarlle proveito lectivo. Internet.
Centos de miles de persoas traballan hoxe en día nalgo que se inventaron fai nada, e gañan cartos, e non existe, bueno non existía, chamase información, pero así con deixe chavacano, información. Nada de coñecemento, información, desconcerto, popurri,videos de youtube, pero non coñecemento. Coñecemento teñeno nas facultades, neses libros que ninguén piratea, e nos que confian porque pode ser mil trillóns de veces menos información pero esta contrastada, ejem, ejem.
Que se pode ser capaz de diseñar páxinas web soamente lendo manuais de linguaxe de programación? que o deseño deste blog é un desnai é un desconcerto vaiseme o ollo o morcego? que un pai pode estudiar durante un tempo o figado a traverso de internet e curarllo o fillo? que ben me sinto cando falo como un cura ou un político. Destos que Alan Moore creaba nos comics e ti dícias, bueno, bueno, a iso non chegaremos oh! Iso é moita tolemia eh oh! A xente non o vai permitir, é imposibel, verdade FAES.


⊆ 3:40 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Siempre quise ser muy fuerte porque así es inviable provocar verguenza ajena con algún fallido comentario, que intenten sentirla, pobres desgraciados.


⊆ 3:00 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »


⊆ 12:56 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »


⊆ 15:31 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

.. quizás sea solo una idea mía, pero creo que realmente duele siempre, sabes, y no es que me ocurra sólo a mí porque esté podrido, todo el mundo siente dolor. así que cuando realmente me empieza a atacar, de alguna forma me siento calmado, porque soy yo otra vez. es difícil de aceptar, claro, pero en cierta forma me siento calmado. porque siempre he sentido el dolor ...


⊆ 3:01 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »


⊆ 10:50 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »


⊆ 7:33 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

camioneiros debatindo,
non lles fai falla falar con coñecemento de causa
non me fai falla repasar o aprendido

Xa que si minto, ninguén abochornado
xa que si minto cando minto que minto
aparece o asasino que se agochaba
na última habitación do paselo.

daniel lonxe do seu camiño
mais os seus co seu berce do oitenta e
porque nos da igual
mais non é
porque non hai
mais non é o retrato de Dorian Gray.

Merqueime unha boa camisa branca
roupa interior e uns calcetins
se iso non é xa roupa interior
estaba limpo fun embarrame para voltar a miña casa
e ter o recen adquirio sobre, a, cama.



E agora xa mutei
ana has ser
un ciclo de máquina
é un microsegundo

Xa mutei
o que odiaba
non o odiaba
e sabía que xa non ten pasado

CLK


⊆ 12:16 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

FESTIVAL SONORA
UNIVERSIDADE DE VIGO


Non é de extrañar que un dos festivais de música de entrada gratuita de maior calidade de Galicia reciba nas súas actuacións a un aforo que ronda tan so as trescentas persoas para artistas nacionais de renome ou figuras internacionais de un amplo abanico de estilos músicais, posto que este evento ten lugar na inhóspita “República Independiente do CUVI” CUVI (Cidade Universitaria de Vigo). Un complexo universitario a case quince Km. da cidade de Vigo, que publicita o festival só na súa area e que está pensado para o público da mesma Universidade, ademáis celebra as actuacións en horario lectivo, normalmente a media tarde e entre semana.

Pero a todo a estos inconvintes opóñense unha serie de vantaxes que fan decaer a balanza en beneficio da calidade deste descoñecido destino que pola súa escasa publicidade vive no descoñecemento dos afeccionados e debería catalogarse como imprescindible dentro do mapa de festivais do país.

O evento xurde baixo o colectivo Sinsal Audio, brazo executor que deu vida no 2005 ao primeiro festival Sonora nun traballo conxunto coa Uvigo, esta é unha das organizacións culturais de maior calidade a nivel galego, que manexa xa extensións en Santiago e na Coruña e prepara un festival para o verán na illa de San Simón. Cun nivel de actuacións enorme, traendo a Galicia entre outros a Final Fantasy, Jeremy Jay, Luna, Dominique A, Cocorosie, Lali Puna, Six Organs Of Admittance e unha longa lista de artistas que ofertan directos arroiadores e potentes, de nivel mundial e enmarcados dentro da nova escena musical de transgresión e innovación.

Este nome para a primeira organización dun festival xa implica unha forte declaración de intencións, e unha pista sobre o tipo de música de calidade que se iva a poder oír no teatro universitario de Vigo.

Nesa primeira edición, disfrutouse do directo dos músicos Molasses, grupo no que participan varios integrantes do grupo canadiense baluarte do post-rock Godspeed you black emperor!, Thalia Zedek, The Gift,Lali Puna,Armadillo e os entregado pop experimental de Hood.


Na segunda edición a organización do festival mudou pero legouse o obxetivo e as máximas de calidade, abrindo o escenario a bandas españolas, pero mantendo o carácter de semiprivacidade, evidentemente non se esixe pretenza o colectivo universitario para asistir pero a xustificación dos organizadores para non promover máis o evento ven enfundada no aforo máximo dun mal teatro escollido como sede do festival.
















Seguindo co recorrido polas diversas edicións xa no ano 2006 acolleu un gran concerto dos asturianos Manta Ray que deron unha enorme lección de rock experimental, recentemente separados, os Legendary Tiger Man (Portugal), o post-rock de Sebastopol (Galicia)


e os Sofa Surfers (Asturias) colectivo de músicos que dan forma a ritmos dub e jazz.









A partir de aquí e cunha traxectoria de concertos envexable para moitos melómanos e na que se podía facer unha lectura de que baixo a protección das arcas da universidade e en mans de responables organizadores o Sonora podía crecer moito máis, algún blog e certos críticos galegos comezaron a alabar e dar a coñecer ó mesmo. E por todo isto aqueles que se aventuraron a este páramo desde que se pode ver o monte Galiñeiro e case case aos veciños portugueses, nun día de traballo as seis da tarde do 2007 encheron o aforo do concerto do estadounidense Micah P. Hinson. Tocou como sempre no festival baixo entrada gratuita e teloneado polo vigués Abraham Boba. Os aficionados o novo folk americano deste crooner de Texas asistiron a un espéctaculo difícilmente esquencible e alabado por todas as críticas publicadas no país, nun concerto longo, no que recorreo o seu repertorio, fixo chorar a algún fan cos seus berridos desgarrados e agasaxou a vista dos asistentes cun xogo de sombras que se proxectaban sobre as paredes do teatro. Un novo éxito que se sumaba a modesta lenda do festival. Nese ano, xa con máis afluencia de público, víronse a The Wave Pictures e a Darren Hayman & The Secondary Modern. Noutra sesión tocaron Lagartija Nick, Ectoplasma, Nicolás Pastoriza , Colectivo Oruga e Apenino.















De novo recordo os lectores que o único condicionante para que che impidan entrar a calquera edición do Sonora Uvigo é que se complete o aforo máximo do teatro, outro cantar xa é a flexibilidade do horario dos interesados en asisitir e a forma de chegar ata alí,..., desde Vigo ata cinco liñas de autobús urbano suben os estudiantes a diario, e posiblemente sexa a opción máis cómoda, posto que nin o acceso ó CUVI é sinxelo por primeira vez. Esta foi a solución predilecta para a diversidade de asistentes con todo tipo de gustos músicais o que se abreu o festival o ano pasado.


O Sonora 08 que se dividiu en catro sesións, e que abriu as súas portas a novos estilos máis coñecidos e populares, fixo as delicias dos asistentes, os primeiros en tocar foron o Sr chinarro+ The radio dept.

O primeiro fixo un concerto estructurado na súa liña, sen extravagancias, nun tempo que ocupaba espacios en televisión e as revistas do sector Indie o alababan coma a un novo fenómeno, maila súa traxectoria de anos e anos atrás. E o shoegazer esperadísimo en Galicia duns The Radio Dept que sorprenderon a todos cunha execución perfecta dos seus máis famosos temas, acompañados de sendos músicos artificiais, encaixados nas súas CPUs, unha simbiose perfecta entre unha técnica de grandes músicos de pop-rock alternativo e os seus sons artificiais. Quizais a única crítica negativa, a posta en escea e o escaso interese que pode ter ver a tres escandinavos hipertérritos diante de 300 espectadores, o 70 % cós ollos pechados deixándose levar pola música.


O pop herdeiro de Bowie e con sede no Grove de Nadadora, e os ingleses Lucky soul pecharon a edición.






A calidade dos nomes foráneos sempre foi buscada pola organización pero no tempo no que creceu o festival, na península asistimos a consolidación dunha escena independente que hoxe en día ten mellor repercusión fóra que na casa e que non pasou desapercibida polo Sonora.

Sexy Sadie deu o penúltimo concerto da súa carreira en Vigo na Universidade e de xeito gratuito, os temas golpeaban ao ritmo dos latidos das decenas de fans galegos que os escoitaban desde os noventa e que asistiron a un concerto idéntico o derradeiro un día despois en Madrid.

Na memoria dos fans do Sonora tamén se agocha un dedicado espectáculo de La Habitación Roja, onde o derroche de enerxía foi inmeso e desencadeu unha enorme festa disfrutada por todo o público.

A Manos de topo e Mishima tamén lles foi otorgado o papel de defender na universidade o pavillón do indie peninsular. Así como se conta entre os máis populares no comezo do festival a Iván Ferreiro e Deluxe.

O cartaz do Sonora 09 o último ata o momento recolle a grupos con sona como o pop herdeiro da costa oeste americana de Lori Meyers ou os cataláns adicados ao Indie electrónico Mendetz. Por outra banda a oferta complétase có innovador trompetista Pierre Bastien e Mothlite, máis grupos convidados, que traen a Galicia o pop máis coidado e elaborado do Reino Unido do momento.

O festival mellora, consolídase e abre as súas portas todos os cuatrimestres do ano lectivo universitario e presentase aínda que sexa a uns poucos como unha oferta cultural moi atractiva. E engorda con novas actividades como teatro o aire libre, monólogos ou espectáculos na rúa.

Para achegarse a súa programación podedes acceder desde http://extension.uvigo.es/.

A contradicción resultante da organización do Sonora realizando un traballo de calidade nestes últimos anos e facendo que unha proposta local resultase atractiva a un público moito máis amplo é que agora fai que non medre tamén a súa capacidade de acollida . Mais isto tan so pode ser un problema namentres a información do mesmo segue sen chegar a oídos do gran público. Xa que na maioría dos casos os festivais son os que cambian o recibir cada ano máis asistentes e non necesariamente cando o festival se prepara para novas formas a concurrencia é maior.

O avance intelixente de grupos como Sinsal, que manteñen os elementos de bos concertos íntimos, de calidade técnica e sempre sobre unha programación que non se deixa levar sobre criterios comerciáis, senón no interese artístico que suscitan os músicos independentemente do apoio mediático do que gocen, é o modelo a imitar.

Que os afeccionados coñezan un destino de calidade como este é inevitable e a posibilidade de abrir extensións do Sonora noutras cidades ou mesmo noutros recintos con boa acústica sería o camiño que crea oferta de concertos de calidade.


E iso posiblemente sería o cambio co cal un festival pequeno que medra con integridade cambia a sede e se abre a novas posibilidades.


⊆ 5:37 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »














Ou de como nos meus apuntes, nas peliculas que aqui teño, pon que nun caso así é máis importante seguir amando e deixar de ser ti. Porque non é que o amor este sobrevalorado senón que é o que tes, iso pon, acaboo de repasar.
Entón é de aquí sae a mostra da antiguedade do xénero sensible, alguén sensible non é un invento postumo a Idade Medie en Occidente existia xa no tempo dos escritores do A.C. Si, si di que deixarias de ser ti por ela e entón vira un anxo que detendra a espada que ias clavar no corazón do teu fillo e dira que so sendo ti, sen mudar un apice, é o único modo de manter con vida este amor. Pero tes que querer clavar de todo corazón a espada no teu fillo.
Viteun anos, xa non escoita a certos grupos que aínda lle gustan, ten doenzas de saude, 14:44 22 de abril


⊆ 7:43 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »


⊆ 6:26 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »


Borrador : nanook

⊆ 4:20 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

12 / 02 / 2009

Track list:

Ñoskis
Gansters, glasses and megaphones
Chica A
Burning Frames
Seventhen`s Sperm
Rojo intenso
Our mirror
Start again, again ...
New passport
Kamy and her little lovely pet
Smoking Clouds
Dinner`s Machines
In Spite Of
Slow-fast
Fódase pa!
PAMP!
The common photograph

Cover: ceremony,No acrs go, last nite, slts, song2, dark of the matinne, seven nation army, ronroneando, fake plastic trees, creep


⊆ 5:01 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »


⊆ 4:52 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

FEBREIRO 2009
FEBREIRO DIE WELLE
2 (A ONDA)
DENNIS GANSEL; ALEMAÑA; 2006, 108’ COR V.O.S.C.
FEBREIRO EFFI BRIEST
9 (EFFI BRIEST)
R.W. FASSBINDER ALEMAÑA, 1974; 140' B/N V.O.S.C.
FEBREIRO LA QUESTION HUMAINE
16 (A CUESTION HUMANA)
NICOLAS KLOTZ; FRANCIA; 2007; 143' COR V.O.S.C.
FEBREIRO SOMERS TOWN
23 (SOMERS TOWN)
SHANE MEADOWS; R. U. , 2008. 71’ COR V.O.S.C.
SALA Nº 5 DOS MULTICINES BOX
PRAZA ELÍPTICA
ás 20:15 horas
Colaboran:
FEDERACIÓN DE GALICIA DE CINECLUBS, CAIXANOVA: OBRA SOCIAL E
CONCELLARÍA DE ANIMACIÓN SOCIOCULTURAL DO CONCELLO DE VIGO
FEBREIRO DIE WELLE
2 LUNS, ás 20:15 horas (A ONDA)
ALEMAÑA; 2006
Ficha Técnica Ficha Artística
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Dirección: Dennis Gansel Jürgen Vogel
Guión: Dennis Gansel e Frederick Lau
Peter Thorwart Max Riemelt
Fotografía: Torsten Breuer Jennifer Ulrich
Montaxe: Ueli Christen Christiane Paul
Música: Heiko Maile Elyas M'Barek
Duración 108 minutos
COR. V.O.S.C.
SINOPSE
Baseado nun relato curto de William Ron Jones e na obra de Johnny Dawkins e Ron
Birnbach. Ambientado na Alemaña contemporánea, o filme transcorre durante a semana de
proxectos nun instituto: un profesor ten a idea dun experimento que explique aos alumnos o
funcionamento dos gobernos totalitarios. En apenas uns días, o que comeza cunha serie de
ideas inocuas como a disciplina e o sentimento de comunidade convertese en algo real: A
Onda. Ao terceiro día, os alumnos comezan a illarse e ameazarse entre si.
DENNIS GANSEL
Realizador, produtor, actor e guionista, nado en
Hanover, Alemaña, en 1973. Estudou cine na Munich Film School, onde rodou varias
curtametraxes: The wrong trip (1995), e Living Dead (1996), con elas acadou o Premio F. W.
Murnau Short Film.
Tras graduarse, debuta na longametraxe con The phantom (1999), un thriller político
sobre a facción do Exército Vermello, grazas á cal gaña o Premio Xúpiter, o Premio Adolf
Grimme e o Premio 3SAT Audience en 2000 como mellor longametraxe de televisión. No 2001
estrea o seu primeiro filme para cine: Girls on top, que foi un tremendo éxito comercial. No
2003 escrebe o guión de Napola, sobre unha academia de elite nazi, con el acada o Premio
Federal Film ao mellor guión. Estréase no 2004 e consegue o Premio do Público no Festival
de Cine de Hamptons en Nova York, o de Mellor Filme no Festival de Cine Europeo de
Viareggio, e un Premio Bavarian Film no 2005 á Mellor dirección.
Este é o seu último traballo.
FEBREIRO EFFI BRIEST
9 LUNS, ás 20:15 horas (EFFI BRIEST)
ALEMAÑA, 1974;
Ficha técnica Ficha Artística
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Dirección e Guión: R.W. Fassbinder Wolfgang Schenck
Fotografía: Jürgen Jürges e Hanna Schygulla
Dietrich Lohmann Barbara Lass
Música: Camille Saint-Sens Irm Hermann
Duración: 140 minutos
B/N. - V.O.S.C.
*PREMIO INTERFILMS AO MELLOR DIRECTOR, NO FESTIVAL INTERNACIONAL DE CINE DE BERLÍN, 1974.
Sinopse
Baseado na novela homónima de Theodor Fontane, o filme fala sobre o estrito código
moral dos prusianos durante os tempos de Bismarck. Unha moza casa cun home maior. Tras uns
anos de felicidade, a amizade da muller con outro home suporá un conflito ético.
RAINER WERNER FASSBINDER
Realizador, produtor, actor e guionista nado en Bad Wörishofen, Alemaña, en 1945.
Non é un home de teatro que pasou ao cine, senón que se expresou no teatro ao non poder
facelo no cine. Iniciouse no cine cunha curtametraxe en 16 mm, Der Stradtstreicher (1965), á
que seguirá Der kleine chaos (1966), xa en 35 mm. Nese momento vivía de traballos ocasionais
que simultaneaba con cursos de arte dramática en Múnic. En 1968, ao non o admitir na Escola
de Cine de Berlín, incorpórase a un grupo teatral de vangarda de Múnic, L'Action Theater, no
que realizará as súas primeiras postas en escena e escribirá a súa primeira obra, Katzelmacher.
Nesta época, participa, xunto con outros membros do grupo na rodaxe de Der brautigam, die
komodiantin un der zuhalter de Jean-Marie Straub. Foi entón cando crea un novo grupo teatral,
o Antitheater, con algúns dos membros máis activos do anterior, entre eles: Irm Hermann,
Hanna Schygulla, Peer Raben e Kurt Raab. O grupo fíxose famoso representando obras
consideradas provocativas, revisións iconoclastas dos clásicos e textos orixinais do propio
Fassbinder. En 1969, rodou os primeiros filmes a conta da produtora Antitheater-x-Film: Liebe
ist kälter, Als die tod e Götter der pest. En 1976, gañou a aposta de realizar trinta filmes antes de
cumprir os trinta anos, filmes de orzamento modesto, recorrendo sempre aos mesmos técnicos.
Logo atravesou un período, relativamente difícil, no que o seu talento pareceu dispersarse. O
éxito que tivo con O matrimonio de María Braun reportoulle numerosas proposicións de
produtores internacionais. En 1980, creou un verdadeiro monumento cunha serie de trece
capítulos para a televisión alemá. Volveu ao cine até a súa morte en Múnic, 1982 .
Na súa filmografía destacamos: Río das mortes (1970), O mercador das catro estacións
(1971), Wildwechsel (1972), Todos nos chamamos Alí (1973), A lei do máis forte (1975), As
amargas lágrimas de Petra von Kant (1972), O asado de Satán (1976), Desesperación (1977),
Un ano con trece lúas (1978), O matrimonio de María Braun (1979), Lili Marlen (1980), Lola,
Lola (1981), A ansiedade de Verónica Voss (1982), Quérelle (1982), baseada na obra de Jean
Genet, o seu derradeiro traballo.
FEBREIRO LA QUESTION HUMAINE
16 LUNS, ás 20:15 horas (A CUESTIÓN HUMANA)
FRANCIA 2007
Ficha Técnica Ficha Artística
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Dirección: Nicolas Klotz Mathieu Amalric
Guión: Nicolas Klotz Michael Lonsdale
e Elisabeth Perceval Edith Scob
Fotografía: Josée Deshaies Jean-Pierre Kalfon
Montaxe: Rose-Marie Lausson. Lou Castel
Música: Syd Matters
Duración: 143 minutos
COR. V.O.S.C.
*PREMIO AO MELLOR ACTOR, MATHIEU AMALRIC, NO FESTIVAL INTERNACIONAL DE CINE DE COPENAGUE, 2007
*PREMIO AO MELLOR ACTOR, MATHIEU AMALRIC, E MELLOR DIRECCIÓN ARTÍSTICA NO FESTIVAL INTERNACIONAL
DE CINE DE XIXÓN, 2007
*PREMIO DA CRÍTICA AO MELLOR DIRECTOR, , NO FESTIVAL INTERNACIONAL DE CINE DE SAO PAULO, 2007
SINOPSE
Baseado na controvertida novela de François Emmanuel. O filme narra a
contratación dun psicólogo e famoso gurú da productividade pola filial francesa
dunha multinacional petroquímica de orixe alemá para para liderar o departamento
de recursos humanos e deseñar un plan para reducir persoal.
NICOLAS KLOTZ
Director, guionista, montador, sonidista e produtor. É profesor na
prestixiosa facultade de cine La Fémis en París. Ten dirixido diversos documentais
monográficos sobre diferentes músicos, entre eles: Brad Mehldau, James Carter,
Robert Wyatt and Ravi Shankar.
Iníciase no mundo do cine coa curtametraxe Rendez-vous avec
Marguerite (1983). A noite bengali (1988), foi o seu debut coa longametraxe. Logo
viñeron: A noite sagrada (1993), Cantos da area e as estrelas (1996), Paria
(2000), A ferida (2004), Na pel (2005).
Este é o seu último traballo.
FEBREIRO SOMERS TOWN
23 (SOMERS TOWN)
LUNS, ás 20:15 horas R. U. , 2008
Ficha Técnica Ficha Artística
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Dirección: Shane Meadows Thomas Turgoose
Guión: Paul Fraser Piotr Jagiello
Fotografía: Natasha Braier Elisa Lasowski
Montaxe Richard Graham Perry Benson
Música: Helmut Neugebauer
Duración: 71 minutos
COR. V.O.S.C.
*PREMIO FIPRESCI E PREMIO DE AMNISTÍA INTERNACIONAL AO MELLOR DIRECTOR NO MOTOVUN FILM FESTIVAL, 2006
*PREMIO AO MELLOR DOCUMENTAL DA GUILD OF GERMAN ART HOUSE CINEMAS, 2006
SINOPSE
Nada máis cumprir os dezaseis, o protagonista deixa de estar tutelado polos
servizos sociais e foxe a Londres, onde leva unha vida solitaria e chea de dificultades. Un
inmigrante polaco, entusiasta e tranquilo, vive co seu pai, que pasa as noites bebendo
con amigos. Ambos coñécense de xeito casual en Somers Town, formando unha
inesperada e sólida alianza.
SHANE MEADOWS
Realizador, montador, fotógrafo, produtor, actor e guionista, nado en Uttoxeter,
Reino Unido, en 1972. A diferencia da meirande parte do cine británico que chega ao noso
país, este cineasta está máis interesado nas zonas obreiras e rurais dos Midlands que
nas historias que transcorren nas grandes cidades. Abandona o colexio na adolescencia
e logo emprende unha viaxe na que traballa como axudante de clown e montador de
aceiro, antes de estudar Artes Dramáticas e Fotografía. Decepcionado co sistema
educativo, ofrécese como voluntario nun centro de cinematografía en Nottingham, onde
aprendeu o oficio de Director. As fins de semana, pedía prestado material co que se
ensinaba a si mesmo a técnica necesaria para facer curtas nas que utilizaba aos amigos
como actores. Tras producir unha curtametraxe cada mes durante un ano, pedíronlle
dirixir o documental para televisión The Gypsy´s Tale (1995). Logo escrebe, produce,
dirixe, monta e actúa no filme Small Time (1996). Stephen Wooley, produtor de Xogo de
bágoas, entre outras, tras ollar a ecléctica mestura do seu traballo contrátao para que
faga o guión e dirixa TwentyFourSeven (1997), financiado pola BBC. Rodada en branco e
negro, o filme seguía os intentos de Bob Hoskins por rescatar aos mozos desencantados
dunha vila coa apertura dun club de boxeo. Con el, acadou o Premio FIPRESCI no Festival
de Venecia de 1998, ademais doutros moitos premios en festivais. Rexeitando ofertas de
Hollywood, o director decidiu completar a súa triloxía sobre os Midlands. Entre os seus
traballos destacamos: A Room For Romeo Brass (1999), One Upon a Time in the Midlands
(2002), Northern soul (2004), The stairwell (2005), This is England (2006)
Este é o seu último traballo.


⊆ 6:16 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »















Simplificación del Espectador "bastoncillos de los oídos"
En mi opinión no considero que los cineastas desmerezcan a sus espectadores, de hecho quizás muchos agitadores de los antiguos considerarían que tienen en demasiada estima el código moral del cine, inquebratanble y légitimo este¿Cómo sino se ha extendido en sociología que aquel que piensa es aquel que no se cree la versión oficial? se cree la otra, aunque el sentido común dicta que aquel que piensa es aquel que constrasta datos bajo su propio criterio, pero vaya usted a creer al malnacido del sentido común.
Y del mismo modo transgesor es aquel que se comporta de forma políticamente incorrecta, término tan popular como el ahora moderno procastinar, ya que nadie se puede creer capaz de insultar al cine mutándolo ignorando la forma de pensar de estudiosos del medio, anestesiados estos de nada que los emocione, sus emociones surgen con patrones establecidos y películas que cumplan una serie de pasos académicos.
Por eso es un insulto incocebible propio de analfabetos, comepalomitas y tragabodrios el hacer uso del software del que todos disponemos para cortar filmes y ver muchas más películas que mucho aficionados antes, pero con pausas entre las mismas y dentro de las mismas. Existe un respeto por la atmósfera, y en consecuencia al trabajo del autor, que se rompe al parar de ver una película ,es incocebible que se haga esto! para seguir viendola más tarde desde ese punto.
Experimento. Y por eso me interesa tanto formarme antes en ciencia, aunque las razones bastarian para llenar los campos de eucaliptos en Galicia.
Se entiende el medio, no por experimentos ni verdades analizables bajo un lenguaje objetivo, se entiende por los académicos que lo nutren de conceptos. Nadie puede cuestionarse que las películas tienen una atmósfera y no son las mismas parándolas y viéndolas con el paso del tiempo, un solo hombre no puede llegar y contarnos que eso es una simplificación y deberiamos reestudiar el tema para avanzar y canalizar por otras vías la imaginación de los artistas.
Película, acabada el 6 de enero con su salida a las salas el 7 de junio , esta películas es esta película. Espectador, decide sentarse en determinada sesión y verla. Solo existe el parámetro de la formación del espectador en historia del arte, y por lo tanto su opinión subjetiva esta sujeta a cuanto cine haya visto, porque esto es cuantificable y se considera universal que el gusto se cultiva. La película es el hecho observable inmutable y el espectador el observador que cambia ¿ Pero cómo cambia? Este solo cambia cuanto más cine vea, más música escuche o más arte en general conozca.
Un espectador no sufre, no siente melancolía, no llora, no se siente alegre si no es por lo que sucede dentro de la pantalla. Un ser humano, piensa mientras ve una película, puede salir llorando si a la entrada se sentía compungido, o puede salir aliviado por unas horas de aburrimiento si a la entrada estaba ansioso por hacer algo esa misma noche, el mismo ser humano, con la misma película, el mismo día. Es muy complejo psicológicamente, y, no lo olvidemos, biológicamente por eso es más sencillo suponer que un hombre siempre va a tener la misma opinión de una película si en el tiempo que pasa desde que la ve por primera vez hasta que la ve por segunda no vio más cine. O que incluso la primera vez que la ve siempre saldrá pensando lo mismo, si cuando entra siempre está al mismo nivel cultural , pero lo que ocurre es que esto no es cierto.
El binomio espectador+filme cambia porque si ya es compleja la segunda definición la primera hoy en día tiene cantidades industriales de errores. Y en mi opinión es tan falso que si paramos una cinta para recuperar su visionado horas más tarde la sensación que un cineasta provoca en el espectador se pierde, se pierde el clímax, si la vemos completa la sensación final es absoluta en módulo. La sensación final después de ver una película nunca es igual, depende enormemente de la entrada, el filme solo es un sistema de modelado de una entrada, cambia según el espectador que entre. La atmósfera requiere también de los experimentos de pausa y continuación para definirse de forma más completa, y hoy en día con la cantidad de programas para ver largometrajes en ordenadores personales es el momento adecuado.


⊆ 10:27 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »


⊆ 6:16 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Dani Mejuto 21 de enero 2009

Considerando mis anotaciones me animo a intentar explicar mi hipótesis 3, la que considera a los objetos cósmicos agujeros negros, como restos de la que una vez fue frontera y contenido de todo el universo con observaciones de isotropía y homogeneidad a gran escala de la distribución de las galaxias y los cambios de posición entre ellas, permitiendo extrapolar las condiciones del Universo antes o después en el tiempo .
Si leemos a Friedman podemos intentar explicar que después del Big Bang la materia hizo reventar a toda esta frontera que agrupaba en un solo punto todo el cosmos y quedando esta frontera ya rota esparzida en forma de agujeros negros. Como los restos de plástico de un globo después de que este explote. Con relaciones físicas entre estos nuevas, o no , de ser cierto lo primero podemos pensar que esta frontera sería capaz de regenrarse para volver a un nuevo episodio de Big Bang.


⊆ 10:33 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Du levande (2007)

Roy Andersson



⊆ 10:09 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

> Moomin: The Complete Tove Jansson Comic Strip (Drawn and Quarterly)
comic en red, dulce novedad, un comic diferente porque representa una fábula genial y lo bueno de poder llamarse fábula es porque los clichés se hacen contigo y no al contrario. totalmente reflejado en los mejores argumentos de las novelas urbanas americanas.
> Hideshi Hino, todo (La Cúpula)
viejo conocido del buen pop hispano, llega a mis manos gracias a los nuevos contactos adquiridos entre los fans del comic de la facultad de traducción.
> Gorka Villaescusa - Cosmogamia (Paga Extra)
perita de escasa distribución, véase en la web pues.


⊆ 13:38 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Cotilleo: meses en los que cristina solo hablaba con Nacho Vegas por e-mail y en los hoteles pedía habitación en planta diferente a la de él.
Con razón.


⊆ 7:28 by Zelgad | ˜ 0 comentarios »

Recordando, siempre con la cabeza, a todos mis heroes anónimos cercanos a los cuarenta y con ellos sus semblantes, humildes que no gritan sentencias sobre como debería ser todo, y serenos con la ayuda que da el haber vivido una grata lección a la pretenciosa tristeza de la juventud, encuentro valiosos datos sin ayuda de ningún experimento social. Desde una noche mi felicidad alcanzo nuevas cotas, y lo extraño es que sigue latente en mi interior, descubriendo para regocido de todo lo ficticio que la realidad puede albergar una felicidad duradera, muy duradera, aunque no eterna, causando esto un gran conflicto en mi forma de entender la filosofía. Mi juventud estaba errada, y ahora entiendo que la de muchos de mis admirados hombre y mujeres adultos también, y la pretensión y los clichés se unden, aprendiendo y volviendome a dejar a cero.
Vi como una mujer puede hacer entender a un hombre que vive rodeado de falsos estandartes, unos cercanos pero unidos a doble banda a otros a los que admiran o a casi cualquier otra cosa porque creen tener lo que no tienen, un estandarte verdadero a tu lado solo se encuentra si se aprecia la diferencia, nunca dos dibujos muy similares contruyeron una hermosa forma como la que puede pintar un sentimiento. Y aquí me encuentro entendiendo que a mi verdadero amigo lo ocultaron las modas y los hobbies de la modernidad tan débil ella y eso de nuevo me lo enseño una mujer.
Ah! seres humanos, tan determinadamente biológicos y tan encadenados a la naturaleza muerta que no entendí tampoco hasta hoy, recuerdo a mis lectores que cago y mame de pecho, que hemos sacrificado a muchos semejantes, vivido en la suma de las codicias y hemos convertido al mundo en nuestra fábrica sin darnos cuenta que hasta ahora no hemos recogido un beneficio nado de la tecnocracía. Hasta el más obtuso de los estudiantes de FP, hasta los licenciados que trabajan de dependientes en la casa del libro de Vigo y Coruña y hasta los votantes de contradictorios partidos de centro son capaces, rodeados de la tecnología que dominas y de la sabiduria global traducida a senos y cosenos en la fórmula de Fourier que todos estamos capacitados para entender el mundo, oh que grata tarea!
Y que quizás nuestro cerebro es el que crea las fronteras y no la materia, y por eso es tan obvio que el cosmos es infinito y lo que se expande son las dimensiones, lo entendí hoy sin prueba y error mirando mi rota bola del mundo.